Komputery

Korzystanie z rozmaitych, szeroko rozumianych programów komputerowych jest możliwe w głównej mierze dzięki językom programowania. To właśnie dzięki nim możliwe jest tworzenie takich aplikacji. Pod pojęciem języka programowania należy rozumieć zbiór zasad, dzięki którym jest możliwe określenie czy ciąg symboli tworzy ogólnie program (nie zawsze ciąg symboli oznacza to, że jest już programem). Poza tym zasady te odnoszą się także do opisywanych w tym ciągu obliczeń. Reguły rządzące językami programowania podzielić można na dwie podstawowe kategorie, a mianowicie na semantyczne oraz synktatyczne. Za ich sprawą jest wiadome, co trzeba zrobić, aby poszczególne wyrażenia były konstruowane w taki sposób, by były dla komputera zrozumiałe. Język programowania – podobnie zresztą jak i cały proces programowania – nie jest czymś, co da się jednoznacznie zaszufladkować. Języki te bowiem definiuje się w oparciu o kilka bardzo istotnych zasad. Tak więc bierze się pod uwagę ich funkcje. Chodzi mianowicie o to, że zawsze używa się konkretnego języka pod określony program, który ma do spełnienia takie i takie zadania. Musi zatem w odpowiedni sposób przetwarzać polecenia. Ważne jest także przeznaczenie ostateczne programu. Dzięki językom programowania jest możliwe wydawanie komputerom konkretnych poleceń. Za ich sprawą można także kontrolować wiele urządzeń. Ponadto każdy język programowania musi zawierać odpowiednie konstrukcje składniowe oraz moc. Jedne języki są mniej, inne natomiast bardziej skomplikowane. Ogólna ich liczba jest niemożliwa do precyzyjnego oszacowania, ale z całą pewnością należy ją podawać w tysiącach. Poza tym każdego jednego dnia powstaje w tej dziedzinie coś zupełnie nowego, co oczywiście uniemożliwia jakiekolwiek precyzyjne wyliczenia. Sporo spośród znanych obecnie języków programowania zostało stworzonych całkowicie od podstaw. Jednakże znakomita większość z nich jest po prostu kolejną modyfikacją tego, co już wcześniej istniało. Różnorodność w zakresie języków programowania oraz tak ogromna ich ilość wynikają przede wszystkim z tego, że również i potrzeby w zakresie programów są niesamowicie urozmaicone. Nie da się wszystkiego napisać, używając takich samych języków. Rzecz jasna próby ujednolicenia i stworzenia jednego uniwersalnego języka są podejmowane już od dawna, aczkolwiek bez żadnego rezultatu. Nie da się po prostu czegoś takiego stworzyć. Każdą sytuację, w której jest potrzebny jakiś język programowania można opisać na kilka sposobów. Bierze się przy tej okazji wiele rozmaitych czynników i aspektów, jak chociażby wielkość aplikacji, indywidualne preferencje programistów co do pracy z poszczególnymi językami, szybkość programów i mnóstwo innych rzeczy. bez względu jednakże na tak ogromną różnorodność można z powodzeniem wyszczególnić takie same elementy składające się na każdy język programowania. Tak więc wspomnieć w tym miejscu trzeba o składni, semantyce, typie danych, a także o standardowych bibliotekach. Te wszystkie elementy znaleźć można w każdym języku.

Większość użytkowników myśli, ze internet to „wielki budynek” będący „jednym, wielkim serwerem”, do którego łączą się komputery z całego świata. Nie jest to jednak do końca prawda. Przede wszystkim trzeba wyróżnić trzy podstawowe typy sieci. Pierwszym z nich jest sieć LAN (z angielskiego, Local Area Network czyli nic innego jak sieć lokalna), jest to sieć (jak już wspomniałem) lokalna, stanowi najmniejszą sieć komputerową, zazwyczaj LAN obejmuje jeden lub kilka bloków lub mały obszar, na przykład osiedle lub wieś. W sieci LAN najczęściej używany jest standard sieciowy Ethernet. Drugim, nieco większym rodzajem sieci jest sieć MAN, jest to sieć miejska, duża sieć komputerowa, jej zasięg obejmuje miasto, lub całą aglomerację miejską. Przy tworzeniu takich sieci używane są światłowody, które komunikują się z sieciami LAN, które zaś wchodzą w skład danych sieci MAN. Do technologi używanych przy budowaniu takich sieci należą ATM, FDDI, SMDS oraz Gigabit Ethernet. Są to standardy sieciowe mówiące o szybkim i efektywnym przesyłaniu danych dzięki stosowaniu nowych technologii logistycznych i informatycznych. Trzecim i ostatnim rodzajem sieci w tym podziale jest sieć WAN (World Arena Network). Jest to sieć rozległa, znajdująca się na obszarze wykraczającym poza jedno miasto lub jedną aglomerację miejską. Łączy ze sobą urządzenia rozmieszczone na dużych obszarach geograficznych. Sieć WAN jest często wykorzystywana przez operatorów takich jak Telekomunikacja Polska. Możemy również jeszcze wyróżnić sieć bezprzewodową. Jest to dokładniej bezprzewodowa sieć lokalna WLAN. Połączenia pomiędzy urządzeniami w tym wypadku są zrealizowane bezprzewodowo. Najczęściej sieć tego typu tworzy się przy użyciu mikrofal lub podczerwieni. Są one projektowane w oparciu o standard 11, który opisuje warstwę fizyczną sieci i rolę adresu MAC (Adres MAC jest identyfikatorem każdej karty sieciowej, każda karta sieciowa ma swój własny, unikalny adres fizyczny MAC). Sieć bezprzewodowa jest stale rozwijana, powstają kolejne standardy sieciowe (rozwinięcia standardu 11) pozwalające na osiąganie coraz do szybszych połączeń (na chwilę obecną największym jest standard 11n pozwalający na łączenie się bezprzewodowo z prędkością rzeczywistą 540 mb/s). Sieci bezprzewodowe korzystają wyłącznie z dwóch topologii – struktury gwiazdy oraz struktury karty. Każda z tych sieci pozwala nam łączyć się z internetem. Nie zapominajmy jednak, że wszystko to idzie znacznie dalej albowiem przykładowo łącząc się z naszym operatorem, operator łączy się tym samym z siecią o większym zasięgu, z kolei tamta łączy się z kolejną tworząc jedno wielkie koło. Między innymi dlatego powstają zatory sieciowe, albowiem zdarza się tak, że pakiety danych się gubią i przesyłane są do nas „objazdem” (na przykład przez Japonię tracąc na to około kilkunastu sekund). Powoduje do tak zwane opóźnienie latencyjne co na całe szczęście ma być wyeliminowane przy premierze projektu Internet 2 będącym następcą dotychczasowych sieci i oferującym ponad 100 razy szybsze połączenia.

Rodzajów programów komputerowych wymienić można bardzo wiele. Wśród nich znajdują się między innymi wirusy komputerowe. Najbardziej jego charakterystyczną cechą jest to, że potrafi się powielać, co dzieje się bez zgody, a nierzadko również i bez wiedzy użytkownika. Najczęściej taki wirus nie jest wcale skomplikowanym programem, jak mogłoby się wydawać. W praktyce są to zazwyczaj proste aplikacje. Wirusów nie należy mylić z robakami komputerowymi – nie jest to wcale do końca to samo. Kolejną bowiem cechą typową dla wirusów, której to z kolei robaki nie posiadają jest to, że potrzebują tak zwanego nosiciela. W tym akurat przypadku w charakterze nosiciela występuje inny program – dla przykładu może być to chociażby program obsługujący pocztę elektroniczną. W języku potocznym zazwyczaj mianem wirusów określa się także i złośliwe programy, nie mniej jednak nie jest to wcale tak do końca prawidłowe skojarzenie. Wirusy komputerowe mają to do siebie, że wykazują się spora szkodliwością w stosunku do systemu operacyjnego. Ponadto utrudniają lub też w ogóle uniemożliwiają robienie na komputerze czegokolwiek. Najczęściej są one przenoszone za pośrednictwem plików, które uprzednio zostały zainfekowane. Mogą one tez być przenoszone poprzez pierwsze sektory, jakie znajdują się w komputerach na dyskach twardych. Rozmiar wirusa nie jest stałym parametrem – wielkość tych programów jest bowiem bardzo zróżnicowana, chociaż z czysto technicznego punktu widzenia nie są to duże objętości. Nie mniej jednak objętość ta jest zdeterminowana kilkoma czynnikami. Przede wszystkim wiele zależy od tego, co potrafi osoba pisząca wirusa – czyli programista. Napisanie najprostszego wirusa nie wymaga w tym zakresie nie wiadomo jakich umiejętności, ale jeżeli jest to programista z pewnym już doświadczeniem, umiejętnościami i znajomością rozmaitych języków programowania, wówczas spod jego rąk wyjdzie wirus o wiele bardziej funkcjonalny (czytaj: bardziej złośliwy). Sporo również zależy od tego, w jakim dokładnie języku wirus zostanie napisany. Poza tym wziąć tutaj należy pod uwagę również i to, jakie plany wobec wirusa ma sam programista – do czego taki program ma zostać wykorzystany, od tego bowiem zależy, jak wiele funkcji będzie posiadał. Liczy się również i to czy programista potrafi w umiejętny sposób wykorzystać cechy poszczególnych systemów operacyjnych, z myślą o których wirus jest pisany. Rozprzestrzenienie się wirusa w komputerze może wywoływać rozmaite rezultaty. Dla przykładu za pomocą takich programów można niszczyć przechowywane na komputerze dane, rozsyłać spam, kraść rozmaite dane (nie tylko osobowe, ale też chociażby hasła dostępu), całkowicie uniemożliwiać robienie czegoś na komputerze i wiele innych. W jednych przypadkach pozbycie się wirusa z komputera jest mniej skomplikowane, w innych bardziej. Zaleca się jednak postawienie od nowa systemu operacyjnego oraz podjęcie odpowiednich środków ostrożności. Absolutną podstawą jest zainstalowanie programu antywirusowego.

O tyle o ile programowanie jest „wyższą szkołą jazdy” tak tworzenie własnych stron internetowych jest już czymś znacznie prostszym. Każdy bowiem chce mieć w pewnym momencie swojego życia „własne 5 minut”, w których będzie mógł zabłysnąć. Nie musi od razu tworzyć przecież profesjonalnego portalu internetowego z użyciem najnowszych zastosowań i PHP Może zacząć na spokojnie przy użyciu prostego języka znacznikowego HTML z niewielką pomocą kaskadowych arkuszy stylu (w skrócie CSS). Język HTML (jak i większość języków wykorzystywanych przy tworzeniu stron internetowych) cechuje się przede wszystkim tym, że wszelakiego rodzaju obliczenia zostają wyeliminowane w przeciwieństwie do języków programowania. Jak się zatem tworzy strony internetowe i jak się tego nauczyć? Jedyne co musimy tak naprawdę zrobić to nauczyć się odpowiednich poleceń i umieć je wykorzystywać posługując się przy tym własną wyobraźnią. Język HTML bowiem nie jest językiem modyfikowanym i opiera się na znacznikach czyli poleceniach zawartych w znakach nierówności (<>). Dzięki temu możemy łatwo i przyjemnie tworzyć swoje pierwsze strony internetowe. Nabiorą one jednak kolorytu dopiero wtedy gdy użyjemy takich narzędzi jak wspominane już kaskadowe arkusze stylu czyli CSS. Za jego pomocą wprowadzimy do naszej strony stworzony przez nas wcześniej szablon. CSS opiera się dokładnie na takich samych zasadach jak HTML, nie jest językiem modyfikowanym i wszystko tworzymy z gotowych funkcji i znaczników. Oczywiście niektórzy mogą sobie nie poradzić z pisaniem własnej strony, lub też po prostu im się najnormalniej w świecie nie chce. Dla takich ludzi przygotowane zostały specjalne aplikacje do tworzenia stron WWW, które opierają się na zasadzie „What You See is What You’ve Got” (bardziej znane pod skrótek WYSiWYG), które w polskim tłumaczeni znaczą „widzisz to co masz”. Opierają się na prostej zasadzie tworzenia stron poprzez silnik graficzny. Wszystko bowiem robimy za pomocą kliknięć myszką, przesuwając i ustawiając „po naszemu” przygotowane przez twórców elementy stron, program natomiast przeistacza je w kod HTML i tworzy stronę. Problem jednak polega na tym, że aplikacje te nie są do końca dopracowane i potrafią zrobić niezły bałagan w naszej stronie dlatego też zaleca się tworzenie stron metodą „ręczną”. Istnieje również możliwość pobrania jednego z wielu szablonów dostępnych w sieci za darmo (pod warunkiem, że nie usuniemy autora w stopce), wtedy nasza rola ogranicza się do zamiany informacji na właściwe. Po skończeniu tworzenia naszej strony jedyne co nam zostaje do zrobienia do wystawienie jej na jeden z wielu dostępnych darmowych hostingów. Oczywiście jeżeli nas nie zadowala ta opcja możemy się zmotywować i przygotować profesjonalną stronę w PHP, z bazą danych mySQL i wystawić to na hosting płatny. Aby to jednak zrobić trzeba wszystko rozplanować oraz – co najważniejsze – przygotować się do rzetelnej pracy nad administracją naszej strony co w przyszłości może zaowocować nawet pod kątem materialnym.

Z tak zwanym złośliwym oprogramowaniem każdy z całą pewnością miła niejednokrotnie do czynienia. Tego rodzaju oprogramowanie przybiera rozmaite formy. Jedna spośród nich jest koń trojański powszechnie określany mianem trojana. Paść jego ofiarą można niestety w bardzo łatwy sposób, albowiem na pierwszy rzut oka kojarzy się użytkownikowi z takimi treściami, które są dla niego z jakiś względów przydatne bądź interesujące. Bardzo często konie trojańskie rozpowszechniane są za pośrednictwem poczty elektronicznej, z tego też powodu należy bardzo uważać na to, w jakie linki się klika – zwłaszcza, jeżeli wiadomość została nadesłana przez kogoś, kogo się nie zna. Za z pozoru interesującymi aplikacjami kryją się natomiast takie funkcje, które z punktu widzenia użytkownika są całkowicie niemile widziane. Mogą to być zatem między innymi aplikacje szpiegujące, programy, dzięki którymi możliwe jest włamanie się do danego komputera i wiele innych. Pomysłowość hakerów w tym względzie nie zna granic. Dlatego trzeba zawsze pamiętać o tym, aby mieć dobrze zabezpieczony komputer poprzez zainstalowanie na nim programu antywirusowego, który musi być oczywiście na bieżąco aktualizowany. Poza tym wskazany jest również zdrowy rozsądek i nie klikanie we wszystko, jak popadnie. Konie trojańskie powodują bardzo wiele szkód, a takich ich działań wymienić można naprawdę sporo. Przede wszystkim utrudniają antywirusowym aplikacjom funkcjonowanie w tak sposób, jak powinny. Bywa, że całkowicie uniemożliwiają użytkownikowi pracę na komputerze. Innym efektem ich działań jest ustawianie startowej strony niezgodnie z preferencjami użytkownika i niezależnie zresztą od jego woli, a także wyświetlanie na ekranie bardzo dużej ilości reklam – zazwyczaj w najbardziej irytujących jej formach, a mianowicie jako wyskakujące okna. Dzięki koniom trojańskim na komputerach instalują się rozmaite programy szpiegowskie, dzięki którym elektroniczni złodzieje mają dostęp do różnych danych – zarówno sosnowych, jak i numerów kart kredytowych, haseł do kont i tym podobnych. Ponadto trojany sprawiają, że na komputerach instalują się tak zwane backdoory. To nic innego, jak umiejętne wykorzystanie luk obecnych w zabezpieczeniach systemów operacyjnych. To z kolei sprawia, że osoby nieupoważnione mogą na danym komputerze swobodnie kontrolować system. Czy istnieje w stu procentach skuteczna ochrona przed końmi trojańskimi? Odpowiedź na te pytanie brzmi – niestety nie. Oczywiście, nie zaszkodzi jednak – a wręcz jest to wskazane – podejmować stosowane działania o charakterze profilaktycznym. To nie tylko wspominane już wcześniej czynności. Zaleca się także systematycznie aktualizować system operacyjny. Firewall – czyli zapora sieciowa – powinien koniecznie być włączony. Wskazane jest także korzystanie z programów antyszpiegowskich. Stosowanie antytrojana też powinno pomóc – są to specjalne programy komputerowe przeznaczone właśnie do tego, aby za ich pomocą wykrywać na komputerach konie trojańskie i naprawiać sporo szkód przez nich wyrządzonych.